Pagina: Życiówka Wojciech Staszewski
5 km - 17:50
10 km - 36:30
Półmaraton - 1:19:13
Maraton - 2:49:51
Tekst: Wojciech Staszewski, „Newsweek”
Tytuł: Autor, autor
Lead: W rubryce „Życiówka” przez blisko 10 lat opisałem setkę biegaczek i biegaczy. Żegnając się napiszę o Wojtku Staszewskim – o sobie.

Wojtek zaczął biegać na obozie szkolnym w Bakałarzewie w 1982 roku. Obóz w środku stanu wojennego zmienił się w wyspę anarchii, Wojtek (wtedy zwany Lennonem) z Dzikim urządzali sobie regularnie wyścigi dookoła jeziora Garbaś.
Rzucił bieganie przed maturą, bo trzeba się uczyć. Potem szybko został ojcem, studiował Polonistykę i uznał, że jest zbyt poważny na bieganie. Na szczęście po paru latach mu przeszło, zaczęli z Dzikim umawiać się na bieganie po Puszczy Kampinoskiej. I marzyć o maratonie.
Maraton Warszawski w 1996 r. był pierwszym startem Wojtka. O treningu nie miał wtedy pojęcia (podstawą były puszczańskie wybiegania co dwa tygodnie i codzienny 10-minutowy bieg ciągły po odwiezieniu córki autobusem do przedszkola), na trasie dowiadywał się, po co się pije na punktach żywnościowych, o żelach energetycznych nie słyszał. Złamał czwórkę i pękał z dumy.

POLSKA BIEGA
Kolejne maratony opisywał w „Gazecie Wyborczej” aż któregoś razu Piotr Pacewicz, wicenaczelny „Gazety” zapytał go, kiedy pójdą na wspólny trening, bo chce zacząć biegać. Tak zaczęła się akcja „Polska Biega”, którą Piotr wymyślał, a Wojtek rozkręcał na stronach „Gazety”.
Bieganie stało się kręgosłupem jego życia. Rozwód, związek-ślepa uliczka, relacje z dziećmi (syna wyciągał czasem na trening rowerowo-biegowy do puszczy, a córka nawet trenowała rok sprinty i złamała godzinę w Biegu Niepodległości), zawirowania w pracy (kiedy dokoła szalały redukcje i kryzysy) – wszystko było doczepione do mocnego trzonu: biegania. Wojtek szybko zaczął trenować, walczyć o rekordy życiowe. Po ośmiu latach od debiutu zszedł w maratonie poniżej trzech godzin. 
TRENER LA
Żeby nie pisać bzdur o bieganiu (wtedy w „Gazecie”, dziś w „Newsweeku”) Wojtek zdobył papiery instruktora, a potem trenera lekkoatletyki. Z drugą żoną, Kingą (góralką, instruktorką fitness) najczęściej kłócili się o wzmacnianie albo rozciąganie. Teraz się nie kłócą, Kinga zaczęła biegać i korzysta z planów treningowych Wojtka. Razem prowadzą też firmę KS Staszewscy – trenują amatorów, organizują co roku obóz biegowy w Rabce-Zdrój, rodzinnej miejscowości Kingi.
Gdyby Wojtek miał wymienić swój najbardziej pamiętny bieg, wymieniłby dwa. Najlepszy – życiówkę w Maratonie Warszawskim w 2010 r. Biegł niemal równo po 4:00/km od startu do mety, czuł się jak maszyna, krzyknął Kindze na 35. Kilometrze: „Idę po życiówkę”, ale jeszcze 195 metrów przed metą nie był pewny złamania 2:50, wyrwał to na ostatniej prostej. A za metą darł się z triumfu. I najgorszy – kiedy słabo przygotowany (najmłodszy syn miał pół roku, więc brakowało czasu nie tylko na treningi, ale i na sen) ruszył na 100-kilometrową trasę Biegu Siedmiu Dolin jakby był w formie. Na pierwszym przepaku w Rytrze leżał na trawie i rozstrzygał dylemat, czy pierwszy raz w życiu zejść z trasy, czy zdecydować się na 64 km „ściany”. Ruszył na trasę, na drugim przepaku drzemał póki znajomy mu nie powiedział: „Ruszaj, lepiej już nie będzie”, na końcówce musiał uciekać przed limitem czasu i dobiegł 20 minut przed zamknięciem trasy. Poszli z podopiecznymi, którzy skończyli starty wcześniej, oblać to w krynickiej knajpce.
3 RAZY NAJ
Zawsze na koniec rozmowy do „Życiówki” pytał swoich rozmówców o największe osiągnięcie życiowe i nigdy nie myślał, że to pytanie jest takie trudne. Bo musi położyć na szali sprawy zawodowe – trzy dziennikarskie „Grand Pressy” za tzw. teksty specjalistyczne. Sprawy rodzinne – latami uczył się, jak być dobrym ojcem Janka, Marysi, Oli i ma nadzieję, że teraz z małym Igorem już będzie to naprawdę potrafił. I pasję – jest dumny z tej cegiełki, jaką przyłożył do rozbiegania Polski.
Nie ma takiej wagi z trzema szalami.