Podczas tego etapu przez około 170 km podróżujemy przy samym wybrzeżu,  więc jest wiele okazji do podziwiania morza.

Etap 7

Z piaszczystych  plaż na pirenejskie przełęcze
Etap 7
Kraje: Francja, Hiszpania
Skąd: La Grande-Motte
Dokąd: Girona
Dystans: 467 km
Przewyższenie: +4471 m/–4367 m
Szlaki: Via Rhôna, EuroVelo 8, Canal du Midi, Pirinexus,  Vías Verdes
Nawierzchnia: 80% asfalt
Uczestnicy etapu: Marta Bajno, Hanna Fidusiewicz,  Michał Łuczak
Piloci: Tomasz Maciążek, Michał Semrau
Suport: Krzysztof Kalarus
Przydatne strony:
www.en.viarhona.com/cycle-route
www.en.eurovelo.com/ev8
www.canaldumidi.bike
www.viesverdes.cat/en

Zobacz film z etapu:

TRASA:
La Grande-Motte, Sète, Agde,
Beziers, Narbona, Leucate,
Argeles sur Mer, Boulou,
Ceret, Arles-sur-Tech,
Prats-de-Mollo-la-Preste,
Olot, Girona

PROFIL TRASY:
La Grande-Motte – Girona
Dystans: 467 km
Przewyższenie:  +4471 m/–4367 m
Najniższy punkt: 0 m
Najwyższy punkt: 1520 m

Pobierz track:

Sztafeta trafiła na komplikacje w postaci obfitych opadów deszczu, który w pierwszym tygodniu  miał taką intensywność, że niektóre drogi stawały się nieprzejezdne.

Jest to etap niesłychanie różnorodny. Startujemy na francuskim wybrzeżu Morza Śródziemnego pełnym piaszczystych plaż i wakacyjnych kurortów. Jesteśmy na szlaku EuroVelo 8 i właściwie moglibyśmy nim pojechać przez pozostałą część Francji i całą Hiszpanię, łącznie ponad 1,5 tysiąca km wzdłuż wybrzeża. Uznałem jednak, że taki brak zmienności byłby trochę nudny, więc na poszczególnych etapach od czasu do czasu pojawiają się różne małe rowerowe smaczki. Na tym odcinku takim smaczkiem jest szlak Pirinexus. Jedna z najciekawszych hiszpańsko-francuskich „Zielonych Dróg” (hiszp. Víes Verdes). W miejscowości Argeles-sur-Mer odjeżdżamy od wybrzeża, a 20 km dalej w okolicy Le Boulou zostawiamy EuroVelo, żeby doliną rzeki Tech wspiąć się na przełęcz Col d’Ares (1513 m n.p.m.), a potem korzystając z tras poprowadzonych po dawnych liniach kolejowych zjechać do Girony. Pirinexus to szlak, który wielokrotnie opuszcza drogi asfaltowe docierając w miejsca niedostępne dla samochodów, niekiedy jest wymagający fizycznie, ale dostarcza spektakularnych widoków i wrażeń. W pierwszej połowie etapu można się spokojnie rozruszać i porządnie rozgrzać przed drugą, górską, częścią.

Pirinexus to szlak, który wielokrotnie opuszcza drogi asfaltowe, docierając w miejsca niedostępne dla samochodów, niekiedy jest wymagający fizycznie, ale dostarcza spektakularnych widoków i wrażeń.

W drugiej części etapu trasa całkowicie zmienia swój charakter – wjeżdżamy w góry  i przekraczamy Pireneje, żeby wjechać do Hiszpanii.

Drugą rzeczą poza deszczem, która obficie nawiedziła ten etap, była spora liczba złapanych gum.

Trudność
Porównując z innymi etapami ten należy określić jako średni. Ze względu na podjazd od poziomu morza na przełęcz leżącą powyżej 1500 metrów na pewno nie można powiedzieć, że jest to odcinek łatwy. Jednak patrząc na łączne przewyższenie etapów przebiegających przez Szwajcarię czy Andaluzję, ten wypada umiarkowanie. Fragment wzdłuż Morza Śródziemnego jest łatwy, choć w niekorzystnych warunkach atmosferycznych przejechanie wzdłuż Canal du Midi może okazać się wymagające lub wręcz niemożliwe. Są to jednak zaledwie odcinki i da się je ominąć, więc pierwsza połowa etapu jest w zasięgu każdego rowerzysty. Druga połowa dostarcza wielu wrażeń, wspinaczka na Col d’Ares rozciąga się na 30 km, więc trzeba mieć dobrą kondycję, żeby przeprawić się do Hiszpanii przez tę przełęcz. Pocieszające jest to, że średnie nachylenie na każdym kilometrze często jest poniżej 5%, a tylko dwa razy przekracza 8%, więc w całej palecie pirenejskich podjazdów ten można uznać za względnie łatwy.
Noclegi
Podobnie jak na poprzednim etapie należy zwrócić uwagę na to, że sezon kempingowy na wybrzeżu jest krótki i wiosną czy jesienią raczej trzeba szukać kwater. Podróżując w grupie nie ma problemu ze znalezieniem ciekawych noclegów na Bookingu, a wręcz często można trafić na naprawdę fajne miejsca w dobrych cenach. Na pewno będzie to trudniejsze podróżując w parze czy samotnie, bo wynajęcie domku czy apartamentu nie będzie już tak opłacalne. W górach, bliżej granicy oraz w Hiszpanii, można już liczyć na więcej otwartych kempingów, np. w Prats-de-Mollo-la-Preste, w Olot czy Gironie. Po stronie francuskiej można próbować znaleźć nocleg przez www.warmshowers.org, natomiast po stronie hiszpańskiej będzie to już trudniejsze, bo w okolicy trasy pojawiają się tylko pojedyncze osoby przyjmujące rowerzystów.
Jedzenie
Podobnie jak na innych nadmorskich etapach trzeba planować jedzenie w większych miastach, ponieważ w małych miasteczkach restauracje przed/po sezonie mogą okazać się zamknięte albo ich oferta może być ograniczona. Uczestnicy tego etapu w trakcie dnia ograniczali się głównie do przekąsek i ewentualnie postojów w lokalnych kawiarniach, a wieczorem bardzo często gotowali wspólnie.
Nawigacja
Warto wspomagać się mapami, aplikacjami i/lub trackiem. Szczególnie jadąc wzdłuż wybrzeża. Szlaki nie są perfekcyjnie oznaczone, więc trzeba umieć odnaleźć ogólnie przyjęty kierunek, żeby wrócić na trasę. Niektóre odcinki wzdłuż Canal du Midi okazały się nieprzejezdne ze względu na silne opady deszczu, inne były w remoncie, a w dalszej części ze względu na ilość wody trudno było w ogóle zlokalizować drogę, więc każdy sposób na poprawne znawigowanie się będzie dobry. Gdy odjedzie się od morza, dróg jest mniej, więc trudniej coś pomylić. Podjazd na przełęcz, zjazd do Hiszpanii i odcinek do Girony są już nawigacyjnie łatwe.

Szlak wzdłuż Canal du Midi w niektórych miejscach był remontowany, co wiązało się z objazdami.

Będąc w La Grande-Motte etap należy rozpocząć  w jedyny słuszny sposób – od wizyty na plaży.

Na odcinku do Agde poruszamy się wzdłuż kanałów i jeziorek, które są siedliskiem wielu gatunków ptaków.

Wyjazd z La Grande-Motte powinno się rozpocząć w jedyny słuszny sposób – mianowicie, od pójścia na Plage du Grand Traverse. Jest to szeroka i długa piaszczysta plaża – miejsce absolutnie fantastyczne, więc dopiero po porządnej kąpieli słonecznej i odpowiednio długim syntezowaniu witaminy D można wsiąść na rower. Na początek trasa prowadzi ostatnim skrawkiem Via Rhôna, więc przez  50 km do Sete nadal towarzyszą nam charakterystyczne białe tablice z zielonymi napisami. Szlak wije się pomiędzy kanałami, wybrzeżem i jeziorkami, w których „stopy” moczą stada flamingów. Wszystko to składa się na wspaniałe wrażenia, chyba że ma się podobnego pecha do uczestników sztafety i pada deszcz, pękają dętki, a jedna z osób podjeżdżając pod krawężnik traci panowanie nad rowerem i przewraca się łamiąc przy tym rękę.
L’ hôpital
Kraksa miała miejsce w okolicy Frontignan, mniej więcej 40 kilometrów od startu etapu. Hania trafiła do lokalnego szpitala, a sztafeta pojechała dalej, do Agde, na zarezerwowany wcześniej nocleg. Okazuje się, że Francuzi naprawdę nie lubią i nie umieją mówić po angielsku. Mimo że szpital był blisko, Hania dobrze mówi po francusku, miała kartę EKUZ, ubezpieczenie, to i tak musiała przeskoczyć wiele lecących pod jej nogi kłód, żeby poskładano jej na miejscu rękę, a pomagający jej Krzysiek mówiący tylko/aż po angielsku i hiszpańsku trafił na niejeden wysoki mur, próbując uzyskać jakiekolwiek sensowne informacje. Ostatecznie cała sytuacja miała szczęśliwy koniec, sztafeta dzień później zatrzymała się na dwie noce w jednym miejscu, a Hania z „naprawioną” ręką dołączyła do Krzyśka w samochodzie suportowym. Z dętkami i deszczem był to jednak dopiero początek przygody.
Marzenie o wielkim kanale
Od czasów Cezara Augusta do czasów Ludwika XIII wielu marzyło o bezpiecznej drodze śródlądowej, która pozwoliłaby statkom czy barkom pływać od Atlantyku do Morza Śródziemnego w inny sposób niż wokół Półwyspu Iberyjskiego. Opłynięcie Hiszpanii i Portugalii zawsze wiązało się z niebezpieczeństwami, czy to ze strony zdradzieckich burz, czy ataku piratów. Pierwszą osobą, której motywacja i wizja sukcesu była wystarczająco duża, był genialny urzędnik o nazwisku Pierre-Paul Riquet. Zaproponował wykopanie kanału od Sète do Tuluzy i połączenie go z rzeką Garonna płynącą przez Bordeaux aż do Atlantyku. Prace rozpoczęły się 15 kwietnia 1667 r. Robotnicy przy użyciu kilofów i łopat usunęli 7 milionów metrów sześciennych ziemi na długości 240 km i po 14 latach prac ukończyli Canal du Midi, który szybko stał się główną trasą transportową i otworzył na handel takie miasta jak Tuluza czy Carcassonne. Dziś wzdłuż kanału Garonny i Kanału Południowego (franc. Canal du Midi) prowadzi szlak rowerowy pozwalający przejechać od Oceanu Atlantyckiego do Morza Śródziemnego. Nasza trasa korzysta z niego przez mniej więcej 70 km właśnie od Agde. Szlak jest bardzo malowniczy, ale bywa wymagający, o czym nasi sztafetowcy przekonali się tuż po starcie. Trasa bardzo często prowadzi odcinkami szutrowymi lub nieutwardzonymi, a te po deszczu mogą być w bardzo różnym stanie. Tomek relacjonował tak: „Z asfaltowej drogi skręciliśmy w lewo i ruszyliśmy pomarańczową szutrówką wzdłuż kanału. Po kilkuset metrach poczułem, że chyba złapałem gumę. Spojrzałem kontrolnie przód-tył, ale opony były całe. Pomyślałem więc, że źle ustawiłem przerzutki, bo ledwo udawało mi się kręcić korbą. Rower w końcu stanął.
Odwróciłem się, żeby sprawdzić, jak idzie reszcie, a tam pobojowisko. Wszyscy już pchają, zblokowane koła zostawiają dłuuugi ślad. Glina w hamulcach, przerzutkach, na manetkach i w zębach... Armagiedon Panie! Wysyłamy Michała w poszukiwaniu odwrotu, a sami zaczynam warsztaty garncarskie. Wygrzebujemy patykiem grudy z błotnika i babrzemy się w bagnistej mazi. Ciągle pada. Obręcze naszych rowerów przypominają koła garncarskie. Całe ubabrane są w glinie. Kręcimy nimi w kałuży z nadzieją, że to coś da. Dzwoni Michał. Żeby odebrać telefon, muszę rozpiąć spodnie przeciwdeszczowe. Następnie muszę czymś oczyścić ręce z gliny. Wycieram je w liście kukurydzy, a następnie smartfon wychodzi na światło dzienne. Deszcz momentalnie zalewa ekran dotykowy i zaczynają się cuda. Na przemian czytam: wpisz pin, nie rozpoznano odcisku palca, tylko połączenia alarmowe. A telefon dzwoni, tylko nie da się go odebrać... W końcu dochodzę do wniosku, że w harcerstwie trzeba było się bardziej przyłożyć. Michał stoi pięćset metrów ode mnie, widzimy się, ale nie słyszymy. Wystarczyłyby dwie chorągiewki, a tu sprzęt za kilkaset euro załatwiły krople wody. Litości...”.
Pierwszy fragment po obfitych deszczach okazał się błotnistym bagnem zalepiającym absolutnie wszystko, od opon, przez korby i łańcuchy po buty i spodnie. Dopiero po wydostaniu się znad kanału i odwiedzinach w warsztacie samochodowym, który udostępnił myjkę, rowery nadawały się do dalszej jazdy. Oczywiście już chwilowo nie wzdłuż kanału. Dopiero po pewnym czasie powrót na trasę zakończył się sukcesem, a nawierzchnia pozwoliła na normalną jazdę.
Kanał doprowadza nas do Beziers – malowniczego miasta położonego na wzgórzu i nazywanego francuską Barceloną. Jest winiarską stolicą regionu, a słynie między innymi z gotyckiej katedry St.-Nazaire. Beziers leży około 30 km od Agde, więc jest również dobrym miejscem na krótki postój i lunch. Opuszczając miasto przejeżdżamy ścieżką po pięknym akwedukcie nad rzeką Orb, a zaledwie kilometr dalej trafiamy na niezwykłą konstrukcję – Śluzę Fonserannes. Jest to najsłynniejsza śluza na Kanale Południowym – składa się aż z 8 komór oraz 9 bram, dzięki którym statki na dystansie 300 metrów opadają lub wznoszą się o 21,5 m. Miejsce absolutnie obowiązkowe do odwiedzenia. Kawałek dalej, w okolicy dróg D64 i D609, okazało się, że szlak jest w remoncie, a przedostanie się przez ruchliwe drogi zamknięte betonowymi blokami wymaga trochę ekwilibrystyki. Jest to o tyle cenna informacja, że stan szlaku można sprawdzać w lokalnych informacjach turystycznych lub ewentualnie szukać informacji w internecie. Pozwoli to z wyprzedzeniem zaplanować objazd danego odcinka. Z drugiej strony – remonty oznaczają, że w przyszłości szlak będzie lepiej przygotowany, co może pozwoli uniknąć wizyt w myjni samochodowej.
Po każdej burzy wychodzi słońce
Szlak wzdłuż kanału prowadzi przez kolejne 30 km na zachód, a następnie skręca na południe. Niedługo później rozstajemy się z nim i przeskakujemy nad Canal de Jonction i Canal de la Robine, by szutrowymi ścieżkami dotrzeć do Narbony. Sztafeta wybrała nieco inny wariant. Czekając na Hanię, której składano złamaną rękę i która musiała później jeszcze raz odwiedzić szpital na zmianę opatrunków, ekipa zatrzymała się  na dwie noce w małym miasteczku Le Viala, a następnie lokalnymi drogami dostała się do Narbony, skracając nieco dystans i opuszczając dalsze przygody nad Kanałem Południowym. Wprawdzie po obfitych deszczach wychodziło słońce, ale w wiadomościach krążyły newsy o stanie powodziowym, niektóre drogi asfaltowe były wręcz zalane, a w rowerach kilka razy dziennie trafiały się laczki, więc pewnie była to najlepsza decyzja z możliwych.
Narbona stanowi ostatni bastion cywilizacji przed kolejnym, przynajmniej 50-kilometrowym odcinkiem, na którym można zanurzyć się w krajobrazie z dziewiczym wybrzeżem, skalistym terenem i mokradłami. W związku z tym, że jest sporym miastem i daje różne możliwości spędzenia wolnego czasu, jest też dobrym miejscem na nocleg. Sztafeta zatrzymała się tutaj w budynku przylegającym do dawnego kościoła przerobionym na apartamenty – Chambre du Couvent – druga część była w tym czasie w remoncie, lecz można było wejść na dzwonnicę. Jednym z najcenniejszych zabytków Narbony jest usytuowana w samym sercu miasta okazała gotycka katedra Saint-Just-et-Saint-Pasteur. Ta wspaniała, strzelista świątynia bardzo różni się od gotyckich zabytków Francji południowej, za to podobna jest do ogromnych katedr, jakie spotkać można w regionie Île-de-France. W sąsiedztwie katedry znajduje się rozległy kompleks dawnego pałacu arcybiskupiego (Palais des Archevêques). Pozostałe ważne zabytki Narbony to m.in. XIX-wieczny neogotycki budynek ratusza miejskiego (Hôtel de Ville), kaplica św. Magdaleny (Chapelle de la Madeleine), klasztor karmelitów (Couvent des Carmélites), dom romański z Narbony (Maison romane de Narbonne), usytuowane w pobliżu miasta opactwo Sainte-Marie de Fontfroide (Abbaye Sainte-Marie de Fontfroide) oraz krótki odcinek słynnej Via Domitia – pierwszej rzymskiej drogi wybudowanej w Galii w II wieku p.n.e. Opuszczając miasto bardzo szybko wjeżdżamy na teren Parku Narbonnaise en Méditerranée. Trasa (szlak EuroVelo 8) jest tutaj bardzo często poprowadzona groblami pomiędzy akwenami służącymi do wydobywania soli morskiej. Okolica jest porośnięta typowo śródziemnomorską roślinnością, wkoło słychać mnóstwo ptaków, a groble otacza ogrom wody. Widoki są bajkowe, a wrażenia naprawdę niezapomniane. Szczególnie gdy momentami szutrowa droga jest zalana po obfitych deszczach i wpadnie się na pomysł jazdy po wale kolejowym, na którym nagle pojawia się pociąg. Po około 25 km szlak przejeżdża przez Port-la-Nouvelle i dalej prowadzi wzdłuż piaszczystych plaż. Cały odcinek Narbona – Leucate to mniej więcej 50 km, na których naprawdę nie warto się spieszyć – park daje mnóstwo okazji do zrobienia fantastycznych zdjęć, a plaże zachęcają do zejścia z roweru. Za miejscowością Leucate, a przed portem o tej samej nazwie, warto zajrzeć na targ rybny – Le Mas Bleu – jest to miejsce, w którym można skosztować świeżych ostryg i innych owoców morza, zajrzeć do jednej z okolicznych restauracji albo poobserwować wędkarzy łowiących ryby na falochronie.
Wszystko kiedyś  się nudzi
Ostatnie 50 km wzdłuż wybrzeża jest już mniej zjawiskowe, ale nadal towarzyszą nam plaże, małe miasteczka i porty, a z rowerowego rytmu wybijają mijane kawiarnie. Ostatnią miejscowością nadmorską jest Argeles sur Mer, posiadające 7 km piaszczystych plaż i znane z balneoterapii, czyli zabiegów rehabilitacyjnych wykorzystujących wody lecznicze.
W tym słonecznym miasteczku warto zajrzeć do portu rybackiego La Massane, na Zamek Le Château de Valmy, a także odwiedzić rezerwat przyrody Mas Larrieu i dzwonnicę Notre-Dame dels Prats. Z Argeles kierujemy się nad rzekę Tech do Boulou lub inaczej El Voló. W starej części wioski możemy znaleźć różne starożytne zabytki, takie jak imponującą dzwonnicę czy posąg Petit Tambor. W Boulou zaczynamy naszą przygodę ze szlakiem Pirinexus. Szlak stanowi pętlę, więc do Girony można dostać się na dwa sposoby, albo przez El Pertús (łatwiejszy wariant), albo przez Col d’Ares (nasz wariant). Przez El Pertús jedzie się na pewno szybciej, ale… w podróżowaniu rzadko chodzi o tempo przemieszczania się. Wariant przez przełęcz Col d’Ares i Olot jest pod wieloma względami fantastyczny, a ominięcie go byłoby jak oglądanie „Gwiezdnych Wojen” z dubbingiem. Można to zrobić, pytanie tylko – po co?
Pirinexus
Dwa dni pod górę
Po wyjeździe z Boulou ścieżka przechodzi obok Wake Parku, który jest zlokalizowany w ładnym terenie zielonym, nad jeziorkami i jest fajnym miejscem na piknik czy przerwę w podróży. Powoli wznosimy się już od momentu, gdy odjechaliśmy od morza, ale na razie działo się to niezauważenie. Za Boulou nadal trudno mówić o podjazdach, ale wysokość sukcesywnie będzie rosła. Łącznie na 55 km pokonujemy ponad 1600 metrów, a wyjeżdżamy na 1513, więc jak widać, zjazdów będzie niewiele. Po 10 km docieramy do Ceret – miasteczka znanego jako Mekka kubizmu. Wjeżdżamy do niego przez XVI-wieczny średniowieczny kamienny most – Pont du Diable (inaczej Pont Vieux). W Ceret swoje prace tworzyli między innymi Pablo Picasso, George Braque, Juan Gris czy Marc Chagall. Z tego względu miejscem nadającym ton miastu są Muzeum Sztuki Nowoczesnej i organizowane przez nie wydarzenia. Dodatkowo Ceret jest stolicą regionu Vallespir, który z kolei historycznie należał do Katalonii, a został oddany Francji na mocy pokoju pirenejskiego w roku 1659. Może być to nieintuicyjne, ale jadąc doliną rzeki Tech można poczuć katalońskiego ducha będąc ciągle we Francji.
Za miasteczkiem szlak wjeżdża na dawną linię kolejową, na której w tej chwili jest położona nawierzchnia asfaltowa. Droga jest wąska, oferuje fantastyczne widoki i sporo wrażeń, np. przejeżdżając przez wysoki wiadukt zbudowany nad jednym z dopływów Tech. Szlak prowadzi do Arles-sur-Tech, często poza ruchem samochodowym albo po drogach o bardzo niewielkim natężeniu. Miasteczko leży 20 km od Boulou i około 200 metrów wyżej. Rozwinęło się wokół Opactwa Benedyktynów, które zostało tu zbudowane w VIII wieku. Główny plac miasta, „Place du Village”, zawiera domy, które pojawiły się tutaj jako pierwsze. Opactwo ma piękny gotycki klasztor zbudowany w XIII wieku oraz imponujące organy z XVIII wieku. Jego najciekawszym przedmiotem jest jednak sarkofag z IV wieku, który niegdyś zawierał relikwie Świętych Abdona i Sennena, i ciągle (najwyraźniej niewytłumaczalnie) wydziela wodę. W Arles-sur-Tech wjeżdżamy na główną drogę, która doprowadzi nas do samej przełęczy. Nie jest ona ruchliwa, a im wyżej, tym ruch jest jeszcze mniejszy. Po kolejnych 20 km i 440 metrach w pionie jesteśmy w Prats-de-Mollo-la-Preste. Jest to miasto o tysiącletniej historii. Ma autentyczny klimat, nieskażone środowisko naturalne, mury obronne, bramy, ufortyfikowany kościół, XVII-wieczny fort Lagarde i malownicze uliczki idealne do spacerowania. Prats leży mniej więcej w połowie wysokości pomiędzy morzem a przełęczą (735 m n.p.m.), a wyżej jest już tylko droga i otaczająca ją przyroda, więc jest bardzo dobrym miejscem na postój, jeśli ktoś chciałby rozłożyć podjazd na dwa dni albo chwilę odpocząć. Znajdziemy tu kilka różnych opcji noclegowych, włącznie z kempingiem, sklepy spożywcze i ze 2–3 restauracje plus pizzerię w jednym z hoteli. Do przełęczy i zarazem granicy z Hiszpanią zostało 13 km i 770 metrów przewyższenia. Trzeba wejść w swój rytm i po prostu jechać. W Pamiętniku Siódmej Zmiany o podjeździe Tomek pisał tak: „Zrobiliśmy remanent w naszych sakwach. Wyleciały z nich wszystkie rzeczy zbędne, które zazwyczaj wozimy na wszelki wypadek. Prognozy jednoznacznie wskazywały, że nie grozi nam deszcz, ani niskie temperatury. Miejsce ciuchów, latarek i przeróżnych gadżetów, zajęła woda i batony energetyczne. Bardzo szybko grupa nam się rozciągnęła. Każdy jechał innym tempem, ale staraliśmy się zachować kontakt wzrokowy. Ponieważ droga kręciła nieustannie, byliśmy opiekani promieniami słonecznymi ze wszystkich stron. Wraz z upływem czasu nasze pragnienie rosło. Poziom wody w bidonach stawał się odwrotnie proporcjonalny do wzrostu wysokości.
Uda dosyć szybko zorientowały się, że nie jedziemy już nadmorskim deptakiem. W sposób bezwzględny dzieliły się z nami swoim niezadowoleniem... Na szczęście droga, którą pięliśmy się do góry, była bardzo przyzwoita. Czysty, równy asfalt, mały ruch i piękne widoki sprawiały, że łatwiej udawało nam się walczyć z monotonią pedałowania. W ramach realizacji określonego zadania, małe cele są zawsze bardzo pomocne. W naszym przypadku taką funkcję pełniły liczne zakręty. Za każdym z nich kryła się niewiadoma. Podświadomie oczekiwaliśmy jakiegoś przełomu, płaskiego odcinka lub źródełka z wodą, które będzie jednoznaczne z postojem. Najczęściej jednak, na szczycie zakrętu naszym oczom ukazywał się dłuuugi podjazd, z majaczącym gdzieś w oddali kolejnym małym celem. Teoretycznie człowiek z wiekiem nabiera doświadczenia, jednak praktyka pokazuje, że nabiera... się. I ulega złudzeniom”. Po przekroczeniu przełęczy, granicy i jednocześnie grani Pirenejów, aż do Girony czekają na nas już głównie (co nie oznacza, że tylko!) zjazdy.
Pirinexus
Dwa dni w dół
Pierwszy zjazd ciągnie się przez około 32 km najpierw do Molló i doliny rzeki Ritort, a potem dalej przez Camprodon do Sant Joan de les Abadesses. Po drodze zbiera się jeszcze troszeczkę podjazdów, ale tendencja jest mocno w dół, na całym odcinku tracimy 870 metrów. Cały czas jedziemy drogą C-38, ruch samochodowy nie jest duży, a widoki przednie. Po 10 km zjazdu jesteśmy w Molló – jeśli ktoś ma ochotę nacisnąć hamulce, to można zwiedzić romański kościół Santa Cecília. W przeciwnym razie po kolejnych 8 km jesteśmy w Camprodon.
Miasto jest znane z turystyki i pochodzącej z X–XII wieku architektury, a także z ręcznie robionych wędlin i ciastek. A skoro ciastka, to palce wskazujące na hamulcach – trzeba się zatrzymać. Wiadomo. Zostało nam ostatnie 14 km i docieramy do Sant Joan de les Abadesses, zdominowanego przez średniowieczny klasztor. Skręcamy w lewo, w wąską asfaltową drogę GI-521 i mierzymy się z niespodzianką – podjazdem na zjeździe – 7 km i 300 metrów wspinaczki. Warto o tym podjeździe pamiętać, bo nie jest to pierwsza lepsza „zmarszczka” i można się zdziwić, gdy po trzech zakrętach podjazd nie chce się skończyć. Na „szczycie” nie ma żadnej nagrody, żadnego wspaniałego widoku, po prostu nagle droga przestaje się wznosić, a zaczyna trawersować zbocze i opadać fantastycznym zjazdem łącząc się z główniejszą N-260a prowadzącą do Olot. Miasto jest położone na równinie otoczonej górami. Słynie przede wszystkim ze swojego naturalnego krajobrazu i wygasłych wulkanów stanowiących Park Przyrody Strefy Wulkanicznej Garrotxa (łącznie jest ich około 40). Wszystkie są nieaktywne, ostatnie erupcje miały miejsce 11 tysięcy lat temu, lecz obszar jest czynny sejsmicznie. Olot znane jest również ze swojej regionalnej kuchni, warto spróbować regionalnych ciastek „coca de lardons” czy „trotell de matafaluga”. Wiele restauracji ma w swojej ofercie tzw. „kuchnię wulkaniczną” i serwuje np. ziemniaki z mięsem obtaczane w jajku, mące i smażone na głębokim tłuszczu.
Opuszczając Olot wjeżdżamy na trasę dawnej kolejki wąskotorowej oznaczoną nie tylko jako Pirinexus, ale również jako Via Verde, czyli Zielona Droga.
Trasa na odcinku 57 km przebiega przez trzy regiony i dwanaście miast, wzdłuż dolin rzek Fluvià, Brugent i Ter. Łagodnie schodzi z Olot (440 m) do Girony (70 m). Szlak jest przygotowany zarówno dla pieszych, jak i rowerzystów, jest w bardzo dobrym stanie, wyposażony w mosty, poręcze i oznakowanie. Po drodze natkniemy się na wiele tablic informacyjnych, stare stacje kolejowe i lokalne kawiarnie. Jest to fantastyczna atrakcja nie tylko w kontekście całej naszej trasy, ale również jako destynacja na krótki wypad do Girony.
Starówka w Gironie jest jedną z najpiękniejszych w Katalonii oraz jedną z najlepiej zachowanych w całej Hiszpanii. Odkrywa przed nami ponad 2000 lat historii. Stare Miasto kryje wiele ciekawych miejsc, na pewno warto zobaczyć zbudowaną przez Rzymian w I wieku p.n.e. fortecę La Força Vella, katedrę, kościół św. Feliksa, klasztor benedyktyński z XII wieku czy deptak Rambla de la Llibertat i kolorowe domy nad rzeką Onyar. Mając chwilę, warto również wybrać się do oddalonego o 40 km Figueres, gdzie mieści się Muzeum Salvadora Dalí (hiszp. Teatro-Museo Dalí). Jest to największe na świecie dzieło surrealizmu i zarazem ostatnia tak duża praca w dorobku artystycznym Salvadora Dalí. Ważny jest cały gmach muzeum, który został zaprojektowany przez artystę od podstaw, a nie tylko ekspozycje, które znajdziemy wewnątrz. Z Girony do muzeum można dotrzeć pociągiem.Girona jest świetnym miejscem na zakończenie lub rozpoczęcie etapu, ponieważ kończymy bardzo blisko lotniska, które oferuje połączenia lotnicze do Polski w korzystnych cenach.

Na początek trasa prowadzi ostatnim skrawkiem Via Rhôna, więc nadal towarzyszą nam charakterystyczne białe tablice z zielonymi napisami.

3266
KM

Dziś wzdłuż kanału Garonny i Kanału Południowego (franc. Canal du Midi) prowadzi szlak rowerowy pozwalający przejechać od Oceanu Atlantyckiego do Morza Śródziemnego.

„Michał stoi pięćset metrów ode mnie, widzimy się, ale nie słyszymy. Wystarczyłyby dwie chorągiewki, a tu sprzęt za kilkaset euro załatwiły krople wody. Litości...”

3289
KM

Podróż wzdłuż francuskich kanałów to niewątpliwie przygoda – częste zmiany nawierzchni,  różnorodne krajobrazy, piękne widoki – wystarczy dać się ponieść i cieszyć każdym dniem.

Śluza Fonserannes składa się aż z 8 komór oraz 9 bram, dzięki którym statki na dystansie 300 m opadają lub wznoszą się o 21,5 m.

3355
KM

Widoki są bajkowe, a wrażenia naprawdę niezapomniane. Szczególnie gdy momentami szutrowa droga jest zalana po obfitych deszczach.

3452
KM

Taka podróż to by dopiero była przygoda!

W trakcie drugiej części tego etapu przekraczamy przełęcz Col d’Ares  wyjeżdżając z poziomu morza na wysokość 1513 m.

Łącznie na 55 km pokonujemy ponad 1600 metrów, a wyjeżdżamy na 1513, więc jak widać, zjazdów będzie niewiele.

3482
KM

W Arles-sur-Tech wjeżdżamy na główną drogę, która doprowadzi nas do samej przełęczy.

Wraz z upływem czasu nasze pragnienie rosło. Poziom wody w bidonach stawał się odwrotnie proporcjonalny do wzrostu wysokości.

3520
KM

Teoretycznie człowiek z wiekiem nabiera doświadczenia, jednak praktyka pokazuje,  że nabiera... się.

Szlak Pirinexus na odcinku od Olot do Girony to tak zwana Zielona Droga,  a więc trasa poprowadzona starą linią kolejową.

Olot jest położone na równinie otoczonej górami. Słynie ze swojego naturalnego krajobrazu i wygasłych wulkanów.

Opuszczając Olot wjeżdżamy na trasę dawnej kolejki wąskotorowej oznaczoną nie tylko jako Pirinexus, ale również jako Via Verde, czyli Zielona Droga.

3654
KM

Reaktywujący  prysznic
Michał Łuczak:
Deszcz i pękające dętki- to powinny być symbolami na fladze naszego etapu. Pogoda była taka, jakby natura uparła się, żeby zmyć z nas wszystko, co niepotrzebnie niesiemy na swoich barkach, każde szare wspomnienie po chorobie. W trasie musiałem łapać chwilami kontakt ze zobowiązaniami zawodowymi, ale praca w tych okolicznościach stawała się częścią jakiejś abstrakcyjnej rzeczywistości, bo teraźniejszość bardzo stanowczo domagała się skupienia. To co się działo z dętkami w naszych rowerach, po kilku dniach nie budziło już frustracji, a raczej rozbawienie- pękały cicho na błotnistych drogach i z hukiem jak wystrzały w ciszy uśpionego nocą miasteczka, gdy próbowaliśmy pompować w czasie noclegu w…kościółku. Wiele łat na Rollingowych dętkach, to pamiątki po kolcach akacji zalegających na ścieżkach. W czasie, gdy nasza sztafeta przejeżdżała przez Francję w jeden dzień spadło tyle deszczu, ile zazwyczaj spada przez cały miesiąc. Jechaliśmy przez tereny popowodziowe, kamping, gdzie rozbiliśmy namioty, jeszcze dobę wcześniej był całkowicie ukryty pod wodą, a dom, w którym spędziliśmy jedną z nielicznych nocy pod dachem- przeciekał. W tej wilgoci, błocie, wysiłku na podjazdach, technicznych wyzwaniach, przeżyliśmy coś niezapomnianego. Esencją tego doświadczenia był zjazd z przełęczy na granicy francusko-hiszpańskiej. Po dwóch dniach powolnego wspinania się rowerami pod górę, zjeżdżaliśmy pełną parą w dół. Piękna pogoda, zero wiatru. Pusty, kręty asfalt i tylko my z wielkimi uśmiechami. Ta satysfakcja i poczucie siły, warte każdego wysiłku wcześniej. Gdy zatrzymujesz się w czasie treningu mięśnie stygną, te dni na trasie przypomniały, żeby się w swoich drogach nie zatrzymywać, żeby wjeżdżać pod życiowe górki i podziwiać widoki.

Robimy  połówkę
Marta Bajno:
Dla mnie, miłośniczki trekkingów wysokogórskich, etap Francja / Montpellier – Hiszpania / Girona przez Pireneje był jedynym słusznym wyborem. Od razu zawładnął moją wyobraźnią, bo nie miałam dotąd okazji zobaczyć tej części europejskiego górskiego krajobrazu. Dodatkowo, termin pokrywał się z datą moich urodzin to byłam pewna, że tą wyprawą sprawię sobie najlepszy prezent. Powodów do radości było więcej: kilkanaście dni miałam spędzić w towarzystwie Hani i Michała, których bardzo lubię i w których towarzystwie czuję się w pełni sobą.
Z wyprawy zostało mi wiele bezcennych wspomnień: od tych zabawnych, pełnych humoru i wręcz dziecinnej beztroski do trudniejszych, związanych z fizycznym zmęczeniem, jazdą w błocie, czy ulewnym deszczu. Weźmy dla przykładu taki „miluśki” długi podjazd na wysokość 1500 metrów, do granicy francusko-hiszpańskiej. Kilometry bardzo mozolnie nawijały się na koła… Umęczyłam się. Ale właśnie tu, na tej górze, sztafeta miała swoją połowę trasy, przejechaliśmy 3500 km!!! Przyznaję, że tego punktu wyprawy wyczekiwałam najbardziej. Taka ogromna satysfakcja, no i …zjazd!
A ten był iście epicki. Zapierał dech.  To był dla mnie pierwszy i jak dotąd jedyny taki rowerowy wyczyn w dół. Pełne skupienie. Mocne trzymanie kierownicy. Tak, to był taki mocno sportowy element tej wyprawy. I kolejny, który sprawił, że z chęcią pojechałabym w kolejnej edycji.  Na długo zapamiętam naszą kolację w Gironie, gdzie w miejskim parku, ku zdziwieniu mieszkańców rozłożyliśmy nasz kempingowy zestaw i przygotowaliśmy kolację.  Nie mogliśmy zjeść w hotelu, restauracje były już zamknięte zostało nam gotowanie w parku. Michał Semrau wspaniale pełnił obowiązki szefa kuchni.
Następnego ranka razem z Hanią i Michałem postanowiliśmy zwieńczyć wyprawę kulturalnym wyskokiem do Muzeum Salvadora Daliego w Figueres.  Taki surrealistyczny akcent na koniec niezwykle realnej przygody, pełnej autentycznych emocji i bliskich relacji.  W 2019 roku życie podarowało mi piękny prezent z okazji urodzin. Niech takich chwil będzie jak najwięcej.

Studenckie  retrospekcje
Hanna Fidusiewicz:
Wyjazd był inny niż się spodziewałam. Zawsze dbałam o sprawność, sport to ważna część mojego życia, więc moje ciało było gotowe na sztafetowe wyzwanie, tutaj pech sprawił, że już na samym początku musiałam trochę zrewidować swoje podejście do wyprawy i podkurować się przed powrotem na rower. Doświadczałam wyprawy na wiele innych sposobów, bo okazało się, że sztafetowy przejazd niesie ze sobą o wiele więcej niż sportowe wyzwanie. Ta serdeczność z jaką nas witano wszędzie, gdzie się pojawialiśmy. Muzeum Salvadora Dali, pieczone kasztany jedzone z Katalończykami, Tomek w jacuzzi w deszczu, urodziny Marty, gotowanie Michała… Takich wyjazdów nie pamiętam od czasów studiów! Niezapomniane rozmowy na starych kamiennych schodach, które pamiętają więcej niż można sobie wyobrazić. Magia imprezy na zakończenie lata, gdzie przy gazowych lampach, jedliśmy lokalne potrawy, pyszne ciasta, gdzie spróbowaliśmy wina z regionu, bo gospodarze nie przyjmują odmowy. Rozmowy w przeplatających się językach- francuskim, hiszpańskim, polskim, angielskim… Wszystko w poczuciu wspólnoty, bo to co najważniejsze jest uniwersalne, potrzeba zdrowia, siły, kontaktu ze sztuką, naturą i drugim człowiekiem- całkowicie uniwersalne, a zanurzenie w Rollingowym duchu pozwala odczuć to wszystko jednocześnie i w bardzo skondensowanej dawce.